Uitgebracht op 1989's Oh Mercy – het album dat Dylan's late-carrière renaissance markeerde – is "Magic" een bedrieglijk simpele meditatie over liefde's vleugellijke aard en het mysterie van het bestaan zelf.
Dylan schetst de geliefde als ontwijken als "a cat in the dark" en "a mountain stream" – metaforen voor iets moois, onbetemd en constant in beweging. De refrain van de refrein, "Ain't it magic?", is geen vraag; het is een verwondering over het leven's schoonheid omwille van zijn vergankelijkheid.
Couplets contrasteren jeugdige zekerheid ("You don't know what you got till it's gone") met de rustige wijsheid van leeftijd. De verteller heeft lang genoeg geleefd om te erkennen dat de magic altijd in de vergankelijkheid lag, niet in het bezit.
Geproduceerd door Daniel Lanois, creëert het nummer's sober arrangement – akoestische gitaar, subtiele toetsen, een fluistering van percussie – een gedempte, bijna confessionele ruimte. Dylan's stem is verweerd maar warm, met conversationele intimiteit.
"Magic" vangt het paradoks in het hart van Dylan's late-80s werk: het heilige schuilt in het alledaagse, en liefde's kracht wordt gemeten aan haar onvermogen te blijven. Het is een nummer dat rijker wordt bij elke herluistering – net als het fenomeen dat het beschrijft.