In de roman Shattering Glass pleegt Stewart – een senior verslaggever/redacteur – een fundamentele journalistieke zonde: vertrouwelijke informatie delen met Rob, een stagiair. Deze enkele daad kaskadeert in professionele, ethische en persoonlijke gevolgen.
Stewart onthult geprivilegieerd materiaal – waarschijnlijk ongepubliceerd verslag, bronidentiteiten, of editoriële strategie – aan iemand zonder de ervaring, oordeel of institutionele verantwoordelijkheid om ermee om te gaan. De machtsongelijkheid (senior/junior) verergerde de fout.
Stewart deelde niet alleen informatie – hij ontzag oordeel. Hij behandelde een stagiair als een peer, ignoreerde de hiërarchie die zowel informatie als mensen beschermt, en prioriteerde... wat? Kameradschap? Een junior imponeren? Luiheid? De roman suggereert dat het de casualiteit is die dodelijk is: hij dacht niet dat het uitmaakte.
Journalistieke ethiek is niet abstract. Ze zijn het immuunsysteem van een nieuwsredactie. Stewart's schending is een pathogen. Shattering Glass toont hoe snel het organisme ziek wordt wanneer één redacteur vergeet dat de grens tussen "delen" en "lekken" getrokken wordt door verantwoordelijkheid, niet intentie.