In de late 19e-eeuwse Ghost Dance-beweging onder de Paiute en anderevlakte-stammen, vertegenwoordigen de "geesten" de geesten van overleden voorouders die naar de aarde terugkeeren zouden. Deze vooroudersgeesten dienden als tussengangers tussen de levenden en de geestenwereld, biedend hoop op vernieuwing, genezing, en herstel van traditionele inheemse levenswijzen.
De beweging ontstond tijdens een periode van severe culturele ontwrichting – gedwongen assimilatie, grondverlies, uitroeiing van bisonkuddes. De dans zelf was een ritueel om de terugkeer van de voorouders te versnellen en een wereld vrij van koloniale onderdrukking te brengen. De geesten symboliseerden:
Hoewel gewelddadig onderdrukt (bekend bij Wounded Knee), blijft de Ghost Dance een getuigenis van inheemse spirituele weerstand.