Creepypasta – horrorfictie die gekopieerd en geplakt wordt over fora, wiki's en social media – is de digitale eeuw's antwoord op kampvuurverhalen. Maar levert het echte schrikken op, of is het puur internetfolklore?
Ontwerpmatig beoogt creepypasta angst te wekken. Verhalen als The Russian Sleep Experiment, Jeff the Killer, Slender Man en Ben Drowned gebruiken macabere beelden, supernaturele premisses en psychologische vrees om onder de lezer's huid te kruipen. Het formaat – vaak gepresenteerd als found footage, gecorrupte bestanden of anonieme bekentenissen – vervaagt fictie en realiteit, wat de immersie vergroot.
Niet elke pasta slaat. Factoren die bepalen of een verhaal doet schrikken of een oogrol oproept:
Creepypasta beoogt eng te zijn – dat is zijn genrecontract. Maar succes is subjectief. De beste entries (The Backrooms, Candle Cove, Normal Porn for Normal People) blijven hangen omdat ze primale angsten aanraken: isolatie, technologie's onheimelijke dal, het onbekende. De slechtste voelen als edgy tienerfictie. Benader met open geest, gedimde lichten, en misschien een deken.