Nee. Paranormal Activity (2007) en Paranormal Activity 2 (2010) zijn fictionele found-footage horrorfilms – geen documentaires, geen echte gebeurtenissen.
Ze gebruiken gesimuleerde "thuisvideo"-esthetiek – statische camera's, tijdstempels, schokkende handcamera – om verisimilitudo te creëren. De acteurs (Katie Featherston, Micah Sloat, Sprague Grayden) spelen gescriptte scènes. De "beelden" zijn volledig ingezet.
De virale marketingcampagne (2007–09) vervaagde grenzen: nep politierapporten, vermiste-personenposters, "echte" getuigenissen. Het werkte – veel vroege kijkers geloofden het. Maar geen credibel bewijs ondersteunt de spookverschijnselen als echt.
Found footage als genre hangt af van de premisse van authenticiteit. Weten dat het fictie is, bedert het niet – The Blair Witch Project erkende fictie vooraf en schrok toch. De schrik komt van uitvoering, niet herkomst.
Geniet van de films. Controleer alleen je beveiligingscamera's erna niet.