Theseus' houding verschuift gedurende het stuk:
De pragmatische hertog ziet de turbulente liefdes van Hermia, Lysander, Demetrius en Helena als irrationele 'oude fabels' en 'feeënspulletjes'. Hij twijfelt aan Demetrius' plotselinge liefde voor Helena en stelt wet en orde boven jonge passie.
Terwijl hij kijkt naar de rampzalige Pyramus and Thisbe van de ambachtslieden, reflecteert Theseus: 'Het beste in dit genre zijn maar schaduwen; en het ergste is niet erger als de verbeelding het verbetert.' Hij erkent de irrationele, transformatieve kracht van liefde – zowel kunst als liefde vereisen verbeeldende participatie.
Na het zien van Demetrius' oprechte toewijding aan Helena, zet Theseus Egeus en de Athense wet naast zich en zegent de huwelijken: 'Ik zal jullie volgen… Door braamstruiken en distels… Ik zal een brug zijn.' Skepticisme maakt plaats voor pragmatische welwillendheid – de wet dient de liefde, niet andersom.
Theseus beweegt van rationalistische afwijzing naar verbeeldende empathie, en belichaamt de verzoening van wet en verlangen in het stuk.