In Joodse en Christelijke traditie is Koning David een krijger, dichter, koning en messianische voorvader – maar geen wonderwekker. Het onderscheid is belangrijk.
Elk buitengewoon resultaat in Davids leven – veldslagen, politiek overleven, dynastiebestandheid – wordt expliciet toegeschreven aan JHWH's interventie. David raadpleegt de Heere; de Heere antwoordt. David is het instrument; God is de acteur.
Katholieke en Orthodoxe tradities vereeren David als rechtvaardige koning en Christus' voorvader (Matteüs 1, Lucas 3). Maar zijn hagiografie mist de miracula (genezing, natuurcontrole, opstanding) typisch voor heiligen. Zijn "wonderen" zijn literair (Psalmen) en historisch (dynastie).
Latere Joodse folklore (midrash) en Islamitische traditie (Dawud) schrijven soms wonderbaarlijke eigenschappen toe – ijzer zacht in zijn handen, vogels/dieren reageren op zijn psalmen. Deze zijn extra-canonieke, niet dogmatisch.
Davids grootte ligt in getrouwe agency – een gebrekkige mens die God zoekt, diep berouw betuigt (Psalm 51), en leidt. Het wonder is dat God hem kiest.