Gedachtelezen is een buitengewone vaardigheid, hoewel de beginselen ervan weinig te maken hebben met bovennatuurlijke krachten. De mentalisten en mind readers die je in toneshows ziet, zijn in plaats daarvan erg vaardig in het opsporen van ongesproken signalen, het planten van subtiele suggesties in de gedachten van het publiek, en het gebruiken van misdirection om de methode van hun trucs te verbergen. Op een of andere manier is het eigenlijk gewoon, hoewel het aanzienlijke vaardigheid en veel oefening kost om het werkend te krijgen.
Een koude lezing is in essentie hetzelfde wat pokerspelers doen: kijken naar ongesproken gezichtsbewegingen of lichaamstaal die de mind reader vertelt wat hij wil weten. Een veelvoorkomende truc van dit type is het laten verstoppen van een object door het publiek met een van hun leden terwijl de mind reader de ruimte verlaat. Wanneer hij terugkomt, kan hij zien wie het object heeft omdat dat de ene persoon is die zenuwachtig is en schuldig oogt. Vergelijkbare "tells" kunnen onthuld worden door vragen te stellen en te kijken naar de gezichtsreactie zonder op een antwoord te wachten. Het kost werk om ze snel te herkennen, maar zodra de mind reader het onder de knie heeft, kan hij een heel leer zonder dat iemand een woord zegt.
Mind readers maken soms gebruik van een assistent, die cues kan planten via subtiele verbale codes. Bijvoorbeeld: een beroemde mind-reading truc betreft de mind reader die geblinddoekt wordt terwijl zijn assistent door het publiek reist en diverse objecten selecteert, zoals horloges of pennen. Wanneer de assistent de mind reader vraagt wat elk object is, kan de mind reader het in indrukwekkende detail beschrijven. In werkelijkheid vertelt de assistent de mind reader wat het is tijdens het stellen van de vraag – soms met niets meer dan inkting of pauzes – wat het paar in repetities heeft geoefend.
In de loop van zijn eigen praatje kan een professionele mind reader subliminale suggesties in zijn toon en keuze van woorden gebruiken om een publiekslid te sturen naar een bepaalde vooraf bepaalde uitkomst. Als hij iemand vraagt een getal tussen één en tien te kiezen, en hij wil dat ze "vijf" kiezen, kan hij zijn vraag formuleren met woorden die erop rijmen ("streven", "levend", etc.). Of als hij een herinnering aan een verleden gebeurtenis wil "lezen", kan hij naar vage incidenten verwijzen – zoals "een overlijden" of "een gelukkige gelegenheid" – en dan het publiekslid de details laten invullen. In de ergste gevallen kan het erg primitief overkomen, maar bekwaam mentalisten weten hun suggesties met onnavolgbare sluwheid te vermommen, wat de indruk wekt dat ze de informatie simpelweg uit de gedachten van het publiekslid plukten.