L. Frank Baums roman De Wonderlijke Toverfluit uit 1900 gaf Dorothy zilveren schoentjes. In het boek zijn ze primair een magisch hulpmiddel om thuis te keren, zonder expliciet diepere symboliek aan hun kleur gekoppeld.
De MGM-film uit 1939 veranderde ze beroemd genoeg in robijnrood om het nieuwe Technicolor-proces te tonen. Deze filmische keus transformeerde de schoentjes in een iconisch symbool. Op het scherm komen de robijnrode schoentjes te symboliseren thuis en de kracht om daar terug te keren — geëmblematiseerd door Dorotheas mantra, "Er is geen plek als huis." Het levendige rood contrasteert ook visueel met de gouden stenen weg en de Smaragdstad, wat de emotionele inzet van de reis versterkt.
De robijnrode schoentjes zijn nu onder de meest herkenbare requisieten in de filmgeschiedenis, en vertegenwoordigen comfort, thuishoren, en het idee dat de kracht om omstandigheden te veranderen in jezelf ligt.