In Jack Londons klassieker uit 1903 The Call of the Wild komt de cruciale les vroeg en brutal. Buck, een gepamperde Californische ranchhond gestolen voor Klondike-sleeptocht, leert de "wet van knop en kogel" wanneer Spitz, de leadsleephond, hem wreed aanvalt nadat Buck per ongeluk Spitz' slaapplaats innam.
Uitgeput na zijn eerste dag in de spannen, zoekt Buck warmte in wat hij denkt een lege plek. Spitz, de ruthloze alfa, interpreteert dit als uitdaging. De strijd is wreed – Buck wordt gescheurd en bloedt, maar overleeft. Hij realiseert zich dat in het Noorden geschillen niet beslecht worden door eerlijkheid of regels, maar door tand, klauw en de bereidheid maximaal letsel toe te brengen.
De les verhardt wanneer Buck later Spitz doodt in een laatste duel en de leidende positie aanneemt. Hij overleeft niet alleen; hij meestert de wet. London gebruikt deze boog om zijn naturalistische filosofie te illustreren: omgeving vormt gedrag, en de beschaving's vernis stript snel af onder primitieve druk.
Het is het moment dat een huisdier een overlevende wordt – en de thesis van de roman in een enkele strijd.