Geen individu heeft de heining uitgevonden. Net als landbouw, aardewerk of taal, ontstond heiningen onafhankelijk in oude beschavingen als een convergente oplossing voor universele praktische behoeften: territoriaal grenzen markeren, vee inheinen, en beveiliging bieden tegen roofdieren – menselijk en dierlijk.
Archeologische bewijzen tonen vroege heiningen in Mesopotamië (riet en kleienclosures), Egypte (palmvondsten en steengrenzen), China (gestampte aarde en bambobarrières), en de Amerika's (houten palissades en levende hagen). Elke cultuur paste lokale materialen toe op dezelfde fundamentele problemen.
De heining is geen uitvinding maar een culturele universalia – een technologie zo afgestemd op het bezette menselijk bestaan dat hij overal terugkeert waar mensen aanspraak maken op land en leven. Zijn vormen evolueren (droge stenen muren, gesplitste rails, kettinghekwerk, virtuele geofences), maar zijn essentiële logica – binnen versus buiten, mijn versus jouw – blijft constant over millennium.