In de informatica is een trap – ook wel een software-onderbreking of breakpoint genoemd – een bewuste uitzondering die de controle overdraagt van een lopend programma naar het besturingssysteem of een debugger. In tegenstelling tot hardware-interrupts die worden getriggerd door externe apparaten, worden traps geïnitieerd door het programma zelf, wat ze een fundamenteel mechanisme maakt voor systeemaanroepen, debugging en foutafhandeling.
Wanneer een programma een trap-instructie uitvoert (zoals INT 3 op x86 of SVC op ARM), schakelt de CPU onmiddellijk van de gebruikersmodus naar de kernel/privileged-modus. Het besturingssysteem of de gekoppelde debugger neemt dan de controle over, inspecteert registers en geheugen, wat single-stepping, voortzetting van de uitvoering of beëindiging van het proces mogelijk maakt. Deze gecontroleerde overdracht is wat gebruikersruimte-programma's in staat stelt om bevoegde operaties veilig aan te vragen.
Traps vormen de fundament van de interactie tussen OS en programma, wat de scheiding van privilegeniveaus mogelijk maakt die moderne besturingssysteem-beveiliging en -stabiliteit ten grondslag ligt.