In de 1780s maakte de Italiaanse arts-anatomist Luigi Galvani een toevalwaarneming die een wetenschappelijke revolutie ontketende. Terwijl hij een kikker disekteerde, raakte zijn staal schaalmes de zenuw — en de poot trilde hevig, alsof levend. Dit herhaalde zich, met name tijdens onweer of nabij elektrische machines.
Galvani ontdekte dat het raken van de zenuw met twee verschillende metalen (bijv. koperen haak, zink zoekstaf) ook contractie produceerde — zelfs zonder bliksem. Hij schrijf dit toe aan de dierlijke electriciteit die zich ontlaadt door de bimetallische boog.
Alessandro Volta stelde dat de electriciteit kwam van de contact van ongelijke metalen, niet van het dier. Deze discussie dreef Volta tot de uitvinding van de voltaïsche stapel (batterij) — chemische electriciteit bewijzend. Galvani's nicht, Giovanni Aldini, toerde later door Europa om geëxecuteerde criminelen te animeren met batterijen, wat Mary Shelley's Frankenstein inspireerde.
Vandaag weten we: Zenuwimpulsen zijn electrochemisch — golven van ionenflux (Na⁺, K⁺) door membranen, geen unieke "vitale vloeistof." Toch stichtte Galvani de electrofysiologie; zijn "dierlijke electriciteit" was de eerste blik op bioelectriciteit, de vonk die het leven in beweging zet.