De stapel:
* Het kaartspel is gerangschikt met afwisselende "forcing"- en "dummy"-kaarten. De forceerkaarten zijn degene die de uitvoerder wil laten verschijnen, terwijl de dummies vulkaarten zijn.
* Alle forceerkaarten zijn identiek. Alle 'forcing'-kaarten kunnen bijvoorbeeld de schoppenaas zijn.
* De dummykaarten zijn allemaal verschillend. Ze worden willekeurig geschud, zodat het publiek niet beseft dat ze niet echt met een standaard kaartspel spelen.
Hoe het werkt:
1. De uitvoerder deelt de kaarten met de afbeelding naar beneden uit. Vanwege de stapel is elke andere kaart een forceerkaart.
2. Het publiek kiest een kaart. Ze kiezen eigenlijk tussen de dummy- en de forceerkaart, maar de uitvoerder zorgt ervoor dat ze de forceerkaart niet zien.
3. De uitvoerder "voorspelt" de gekozen kaart. Ze hebben het kaartspel al gestapeld om een specifieke kaart te forceren. Omdat de forceerkaarten allemaal identiek zijn, "kent" de uitvoerder de gekozen kaart.
Voorbeeld:
Stel je een Svengali-kaartspel voor met de schoppenaas als forceerkaart. Wanneer een toeschouwer een kaart kiest, kiest hij een dummykaart of de schoppenaas. Hoe dan ook, de uitvoerder kan de gekozen kaart "voorspellen" als de schoppenaas, omdat het kaartspel is gestapeld om ervoor te zorgen dat dit gebeurt.
Belangrijkste punten:
* Het is geen magie: Het is afhankelijk van de vooraf afgesproken stapel, niet van trucjes of goochelarij.
* Het is niet willekeurig: Het publiek heeft alleen de illusie van keuze. De uitkomst ligt vooraf vast.
* Het is een eenvoudige maar effectieve truc: Het kan worden gebruikt om verrassende resultaten te creëren bij kaarttrucs en andere uitvoeringen.
Voorbij de Svengali:
Er zijn andere soorten gestapelde kaartspellen, elk met verschillende trucs en effecten. Het Svengali-kaartspel blijft echter een van de meest populaire en veelzijdige hulpmiddelen voor kaartgoochelaars.