In Akt 2, Scène 1 van Shakespeare's Julius Caesar stelt Cassius voor dat de samenzweraars een eed afleggen om hun complot te binden. Brutus weigert uitdrukkelijk:
"No, not an oath. If not the face of men,
The sufferance of our souls, the time's abuse—
If these be motives weak, break off betimes,
And every man hence to his idle bed;
So let high-sighted honour range
Till each man drop by lottery."
Brutus' hoogmoedigheid verblindt hem voor pragmatische noodzaak. De samenzweraars doen wankelen – Cassius vreest later ontdekking – en Brutus' weigering verstoort potentiële bondgenoten die zich veiliger zouden voelen met een formeel pact. Shakespeare contrasteert Brutus' abstracte deugd met Cassius' politieke realisme, een centrale spanning die uiteindelijk bijdraagt aan de instorting van de samenzwering.