Claude Debussy (1862–1918) en Maurice Ravel (1875–1937) waren de twee titanen van het Franse impressionistische muziek – een stijl gekenmerkt door coloristieke harmonie, vloeibare vorm en het oproepen van sfeer boven starre structuur. Hoewel ze vaak samen worden genoemd, waren hun artistieke personalliteiten duidelijk verschillend.
Geboren in Saint-Germain-en-Laye, trad Debussy op 10-jarige leeftijd toe tot het Conservatorium van Parijs. Hij won de prestigieuze Prix de Rome (1884), waarna hij drie jaar doorbracht in de Villa Medici. Blootstelling aan renaissancekunst en Javaans gamelan (tijdens de Wereldtentoonstelling van 1889) brak zijn conservatoire-opleiding open.
Zijn rijke oeuvre – Prélude à l'après-midi d'un faune, Clair de lune, La mer, Pelléas et Mélisande – verlaten traditionele functionele harmonie voor toonladders, hele-toon-ladders en parallele akkoorden, wat een vaag, sensorische klankwereld creëerde. Hij stierf in Parijs tijdens de Duitse bombardementen van 1918.
Geboren in Ciboure (Baskenland), studeerde Ravel ook aan het Conservatorium, won meerdere prijzen, maar zak vijf keer voor de Prix de Rome. Hij bewonderde Debussy, maar sloeg een eigen pad in van klassieke helderheid, meticuluze orchestratie en ritmische vitaliteit.
Zijn productie is kleiner maar uitgestrekt gepolijst: Boléro (een eenthematische orchestrale crescendo), Daphnis et Chloé (ballet), Pavane pour une infante défunte, Gaspard de la nuit (pianowerk) en het Pianoconcert in G. Hij stierf in 1937 na hersenoperatie.
Debussy ontbonde vorm; Ravel perfectioneerde het. Debussy schilderde met harmonische mist; Ravel ingenieurde met klokwerkprecisie. Samen braken ze de hegemonie van de Duitse symfonische traditie en openden ze de deur voor 20e-eeuwse moderniteit (Stravinsky, Bartók, Messiaen en jazzharmonie).