Een van de meest aanhoudende misverstanden over Mary Shelley's Frankenstein; or, The Modern Prometheus (1818) is dat Victor Frankenstein een geboekte assistent genaamd Igor had. Hij had het niet. In de roman creëert Victor het Wezen volledig alleen, in het geheim – en zijn isolatie is centraal voor de tragiek.
Shelley's tekst impliceert dat Victor persoonlijk materialen verzamelde uit lijkhuizen, slachthuizen en sectiezaalen. Hij bouwde het toestel, voerde de experimenten uit, en bracht het Wezen tot leven in solitaire obsessie. Geen assistant haalde hersenen, gooide schakelaars, of mompelde "Yes, Master." De horror ontsproet precies uit één mans onbeheerste ambitie in isolatie.
Conclusie: Victor Frankenstein had geen helper. Hij werkte alleen – en die eenzaamheid is de kloppende hart van de roman.