Als Oedipus de gouden spelden van Jocasta's gewaad in zijn ogen prikt, voert hij de meest iconische daad van zelfverminking in de Westerse literatuur uit. Het is niet slechts straf; het is een complex symboolstelsel dat de centrale dialectiek van het stuk oplost: Zicht vs. Inzicht.
Oedipus de Koning werd gedefinieerd door zijn doordringende zicht—hij loste de raadsels van de Sphinx op, hij "zag" de oorzaak van de pest, hij zweeg om de waarheid van Laius' moord *te zien*. De verblinding is de letterlijke uitschakeling van die meesterlijkheid. Hij vernietigt het orgaan dat zijn hubris voedde. De man die zei "I see" (oida) bewoont nu *a-idos* (geen zicht). De duisternis die hij betreedt is de waarheid die hij zocht: hij *is* de besmetting.
Teiresias, de blinde voorspeller, zei hem: "You have your eyes but see not where you are in sin." Door zichzelf te verblinden, *wordt* Oedipus Teiresias. Hij ruilt fysiek zicht voor de profetische helderheid die de voorspeller bezat. In het vervolg Oedipus at Colonus verleent deze blindheid hem heilige kracht—hij wordt een geleiding van goddelijke wil. De wond *is* het orakel.
Hij gebruikt *haar* gouden spelden. Het huwelijksbed is de plaats van het misdrijf; de sieraden van dat bed worden het wapen van verzoening. Het smelt het seksuele en het gewelddadige, het decoratieve en het vernietigende. Het goud—symbool van koninklijke macht—vernietigt de koninklijke blik.
Aristoteles citeert dit moment als *peripeteia* (omkering) en *anagnorisis* (herkenning) samengevoegd. De helds definitieve kwaliteit (intellect/zicht) wordt zijn vernietiging. Het publiek ervaart catharsis precies omdat de straf *zelf-toegepast* en *proportioneel* is aan het epistemische misdrijf.
Oedipus verblindt zich niet omdat hij het niet kan zien, maar omdat hij eindelijk *ziet*. De duisternis is de enige ruimte groot genoeg om de waarheid te bevatten. Hij loopt uit het theater niet als een koning, maar als een heilige wond—de verbeelding van de vreselijke prijs van kennis.