Anagnorisis (Grieks: ἀναγνώρισις, "herkenning") is het cruciale moment in een tragedie wanneer de protagonist plotseling een verbijsterende waarheid begrijpt over hun identiteit, handelingen of situatie. Aristoteles identificeert het in de Poetica als een kernstructureel element, gekoppeld aan peripeteia (ommekeer van fortuin).
De herkenning is inherent tragisch omdat hij te laat komt om het onheil te voorkomen. De helds nieuwe helderheid blootstelt hun vorige blindheid – de fout (hamartia) die de catastrofe in gang zette. In Oedipus Rex beseft Oedipus dat hij zijn vader doodde en zijn moeder trouwde. In King Lear herkent Lear Cordelia's ware liefde pas terwijl ze in zijn armen sterft. In Macbeth begrijpt de tiran de dubbelzinnigheid van de heksen pas wanneer het Bos van Birnam beweegt en Macduff zijn keizersnede onthult.
Anagnorisis presenteert een wereldbeeld waarin menselijk inzicht kwetsbaar is, lot onontkoombaar, en zelfkennis ruïne brengt in plaats van verlossing. Het is het moment dat het tragische masker barst, en het publiek getuige is van de vreselijke prijs van weten.