Gesproken door Macbeth na Duncans moord, weerspiegelt de regel zijn nihilistische realisatie: zelfs "de beste" prestaties (macht, koningschap) zijn onsubstantieel – slechts schaduwen. Al zijn streven levert leegte op.
Breder betekent het dat wereldse successen vloeibaar zijn; ware vervulling ligt in leven volgens eigen waarden, niet externe prijzen. De regel echo's het centrale thema van het stuk: ambities holle overwinning. Na te hebben gemoord voor een kroon, vindt Macbeth de kroon zelf is een schaduw – gewichtloos, koud, en onwerkelijk.