De titel is een satirische allusie op Alexander Pope's gedicht Eloisa to Abelard (1717), niet op John Milton. De regel luidt: "Hoe gelukkig is het lot van de onschuldige vestale! / De wereld vergeetend, door de wereld vergeten. / Eeuwige zonneschijn van de vlekloze geest! / Elk gebed aanvaard, en elk wens opgeofferd."
Pope's vestale bereikt deze zaligheid door godsdienstige toewijding en vergeving. De film keert het gevoel om: de personages kiezen voor een medische procedure om een pijnlijke relatie te wissen, ontdekken pas later dat de "vlekloze geest" ook de vreugde, groei en zelfkennis uitstroeit die uit die liefde voortkwam.
Eternal Sunshine stelt dat lijdende en herinnering onlosmakelijk verbonden zijn met een betekenisvol bestaan. De ironie van de titel benadrukt de onzin – en het gevaar – van het zoeken naar een gesterd, pijnvrij leven. Ware verbinding vereist het omarmen van de "gebrokenheid" van een gedeelde geschiedenis.