De Franse componist Gabriel Fauré leidde een muzikaal leven vanaf jonge leeftijd. Geboren in 1845, was hij de zoon van een schoolhoofd die een harmonium in de schoolkapel had. Jonge Gabriel speelde religieus het orgel. Op 20-jarige leeftijd studeerde hij met Camille Saint-Saëns en composeerde orchestrale werken. Fauré begon in 1864 prijzen te winnen voor zijn composities, maar deed een deel van zijn beste werk laat in zijn leven. Fauré stierf in 1924.
Fauré was de meester van "Mélodie," het Franse kunstlied. Vroege stukken als "Après un rêve" en "Au bord de l'eau" werden als goed beschouwd, maar ze waren slechts zijn eerste gepubliceerde werken. Hij voltooide een verzameling van 60 vocale stukken met enkele van zijn meer beroemde werken waaronder "Les Berceaux," "Les Roses d'Ispahan," en "Clair de Lune." Enkele latere stukken zoals "Le Secret," "Nocturne," en "Les Présents" worden als zijn verborgen juweeltjes beschouwd.
Fauré's orkestrale composities omvatten diverse stukken voor solo-instrumenten met orkestrale begeleiding, en diverse geörchestreerde suites voor toneelwerken. Hij voltooide ook twee pianoquintetten en een verscheidenheid aan strijkwartetten, pianotrio's, vioolsonaten, cellosonaten en geselecteerde stukken voor een soloharpist. Hij daagde de moderne componisten van de tijd uit door de stem als harmonisch instrument te gebruiken.
Fauré genoot ervan verhalen te vertellen met zijn muziek in de context van toneelstukken of opera. "Prométhée" was een lyrische tragedie uit 1900. "Pénélope" was een lyrisch drama geschreven in 1913. "Masques et Bergamasques" was een bekende lyrische komdie die beroemd werd in 1919. Hij schreef ook diverse kleinere verzamelingen van dramatische toevallige muziek en toneelstukken, de meest opvallende was 1898's "Pelléas et Mélisande."
Fauré schreef graag voor piano. Zijn reeks pianomuziek omvatte 13 notturnes, 13 barcarolles, een reeks van negen preludes, vijf impromptus en vier valse-caprices. Misschien wel zijn beroemdste werk was zijn "Requiem." Ironisch genoeg was het niet geschreven voor iemands dood, niet eens ter ere. Hij wilde een stuk creëren dat een requiem over de dood was. In plaats van de luid en epische requiems die snel populair werden, was de zijn kalmerend, verzachtend en contemplatief.