Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Bands & artiesten

Muziekpromotie en distributie

De hedendaagse muziekindustrie lijkt in niets op het oorspronkelijke bedrijfsmodel dat hulp van een groot label vereiste om artiesten te promoten en te distribueren. Deze vergelijking veranderde voorgoed in de jaren negentig, toen de internet-bestandssharing-explosie een complete heroverweging dwingde. Van onorthodoxe licentiedeals tot het maximaliseren van de live concertervaring, hebben artiesten zich wakkergemaakt om zich in deze brave new world te heruitvinden - waar het debat verre van afgelopen is.

Geschiedenis

Tot de jaren negentig was de standaard distributiedeal het primaire voertuig voor artiesten om hun muziek gehoord te laten worden. Platenlabels regelden de opname-, promotie- en distributiekosten, met royalties die pas betaald werden zodra die schulden waren terugverdiend. De digitale revolutie heeft artiesten echter weinig beter gesteld, zegt oud-Talking Heads frontman David Byrne. Schrijvend voor "Wired" magazine, wees Byrne op Apple's 30 procent deel van de iTunes downloadoperatie als goed voor consumenten, maar minder voor artiesten.

Tijdsbestek

Klagtes over traditionele deals hadden weinig uitlaat tot het einde van de jaren negentig, toen internet downloadservices als Napster ontstonden om een basisconsumentenbehoefte te voldoen. Moe van $18 per CD uit te geven voor één of twee nummers die hen aaspoorden, omarmden consumenten het idee van online downloaden, volgens entertainment schrijver Steve Knopper. Tot nu toe heeft consumentenacceptatie van het nieuwe formaat de pogingen van labels om het uit het bestaan te veroordelen, overwonnen.

Effecten

In de strijd om een gefragmenteerde inkomstenstroom op te bouwen, omarmen platenlabels steeds ongewone arrangementen. In 2008 begonnen muziekmarketeers Jon Cohen en Rob Stone grote bedrijven te werven om te betalen voor adverteren op een netwerk van muziekblogs - wier beheerders aanzienlijke invloed uitoefenen maar moeilijk te bereiken zijn via traditionele middelen, zo rapporteerde "Fortune" magazine. Of artiesten een adequaat inkomen kunnen bouwen onder dit model, blijft abwachten.

Misvattingen

Onbeperkte toegang tot gratis muziek blijft een controversieel onderwerp, zo rapporteerde "BusinessWeek" in een samenvatting van een maart 2008 debat op de South by Southwest Music conferentie. Ted Mico, hoofd digitale strategie voor Interscope/Geffen/A&M Records, betwijfelde het idee dat niet verkocht kan worden, terwijl Peter Rojas - wiens RECRD LBL blog een sleutelspeler is in het ad-gedreven model - gepassioneerd het tegenovergestelde standpunt verdedigde. Toch, met zoveel onbekende bands die om aandacht strijden, blijft onzeker hoeveel op een online golf naar faam kunnen rijden.

Kenmerken

Om hun investeringen terug te verdienen, steunen grote labels steeds vaker op "360" deals. Marketeers, managers en producenten nemen elk aspect van een artiestencarrière in handen. De artiest krijgt een groot bedrag vooraf, met partners die een equity-deel nemen, in de hoop de middelen van een marketingmachine te benutten. Voor Byrne spelden dergelijke arrangementen ramp voor creativiteit: "Als algemene regel: naarmate het geld binnenkomt, gaat creatieve controle verloren. De equity partner heeft simpelweg te veel op het spel."

Potentieel

Vanuit entertainment schrijver Knopper's perspectief is de muziekindustrie-weerstand tegen downloaden slechts de laatste in een reeks technologische fouten. Zoals Knopper in zijn boek "Appetite For Self-Destruction" noteerde, weerstonden labels de compact disc, tot ze zagen dat het geld kon maken. Met opgenomen muziek steeds toegankelijker voor gratis, is de boomtijd van de '80 en '90 voorbij, aldus Knopper tegen "Electronic Musician." De afweging, stelt hij, is dat artiesten misschien ook op een gereduceerde schaal moeten leven.

Bands & artiesten

Related Categories