Power Pop is dat niveau van rockmuziek dat ergens tussen bubblegum en heavy metal zit. Maar zelfs binnen die brede categorie heeft het een niche als muziek die commercieel toegankelijk is, om de 3 minuten speeltijd heeft, gitaarsoli's beperkt, en gedreven wordt door hooks en refreinen. Over het algemeen krijgen power pop-bands niet veel artistieke erkenning, maar wel commerciële airtime. Power pop-bands hebben tendens tot een korte houdbaarheid als succesvolle tourbands, maar hun muziek leeft voort in best-of-decennia-collecties en op oldiezenders.
Sommigen zeggen dat power pop begon met rock 'n roll in de mid-jaren '50, anderen wijzen de opkomst van The Beatles in de mid-jaren '60 aan als de dageraad van power pop. Echter, deze vroege bands zetten sjablonen die door latere groepen gebruikt zouden worden en zagen zichzelf nooit als power pop. Het is mogelijk om te stellen dat power pop als daadwerkelijk genre in de late jaren '60 exploderde als alternatief voor de "flower power"- en "acid rock"-klanken die de ether binnendrongen. Platenmaatschappijen zochten bands om op de radio te spelen om die klank te bestrijden en te commercialiseren.
In de Verenigde Staten en Engeland begon power pop in de vroege jaren '70 op te duiken als muziek waar tiener naar konnten luisteren zonder dat hun ouders ergek zouden zijn. De klank van de vroege jaren '70 bands was gitaargedreven en had herhalende baslijnen. Nummers waren meestal twee of drie couplets met refreinen ertussen. Vertegenwoordigende power pop-bands op dat moment waren Badfinger, Elton John, Sweet en The Raspberries. Bands die geen power pop waren: Yes, Genesis, Led Zeppelin en The Who, om er een paar te noemen.
Zeer weinig bands genoten ervan gelabeld te worden als power pop en begonnen te experimenteren met andere klanken na één of twee albums. Als muzikanten wilden ze kritiek succes en acceptatie van hun peers. In de mid-jaren '70 nam Elton John complexere, langere en meer verfijnde nummers op. Sweet deed hetzelfde. Maar dat doodde power pop niet. Platenmaatschappijen vonden simpelweg nieuwe bands, zoals The Babys, The Knack, The Jam en Cheap Trick, om de leegte in de late jaren '70 en vandaag de dag te vullen.
Bands als Yes en Genesis waren de koningen van het zogenaamde "prog rock", dat enorm succesvol was in de jaren '70. Met uitgebreide jamsessies, thema's die albums samenhielden en magische imaginatie, claimden prog-bands kunstenaars te zijn. Yes en Genesis namen in de vroege jaren '80 albums op die alleen als power pop te beschrijven zijn, en die hen veel geld opleverde.
Power pop doet het normaal beste op de ether en in de gedachten (en oren) van fans wanneer muziekstijlen veranderen. Bijvoorbeeld, toen late jaren '70 punk rock aftakelde, werd het vervangen door power pop-bands als The Cars en Elvis Costello onder de vlag van New Wave. Na het uiteenvallen van grunge in de mid-jaren '90, keerde power pop terug versterkt door bands als Blur en Fountains of Wayne. Power pop, voor beter of voor erger, vult een leegte totdat een nieuw genre – rap, hair metal, boy bands – de toneel betreedt.
Omdat veel power pop-nummers vastbestand waren van FM (en AM toen AM nog cool was), duiken nummers van deze bands decennia na hun release op in tv-programma's en reclames. De reden is dat adverteerders weten dat deze nummers oortjes zijn en willen dat mensen hun producten kopen.