Voor rock-'n'-rollers die zich beklemd voelen door de wortelvaste bezetting, biedt jazz een van de ultieme ontsnappingen. Jazz-bassisten willen niet slechts kwartnooten pompen naar de maat, ze streven ernaar creatieve statements op het moment te maken, en fungeren vaak als een onafhankelijke melodische stem, of plukken ritmisch contrapuntistisch achter een solo van iemand anders. Maar grote vrijheid brengt grote verantwoordelijkheid met zich mee. De jazz-bassist moet virtuositeit in evenwicht brengen met kennis van harmonische theorie om de improvisaties die het genre kenmerken, te halen.
Pas je vingertechniek aan aan het instrument dat je speelt. Gebruik de pizzicato-slapstijl voor de traditionele contrabas, de basis van de mainstream akoestische jazz. Voor beste resultaten pluk je de snaar hard, zodat hij terugslingert tegen het vingerenbord tussen de hoofdtone van een baslijn.
Om meer variëteit en ritmische accentuatie te creëren, sla je de snaren met alle vier vingers van je rechterhand, bij voorkeur in tijd met de snaredrum. Dit geeft de muziek meer punch zonder subtiliteit te verliezen. Voeg meer toonkleur toe door de zijkanten van één, twee of drie vingers te gebruiken.
Voor de elektrische bas neemt slappen een andere dimensie aan. Sla de lagere E- en A-snaren met de bot van je duim, pluk daarna de snaren met je rechter wijs- en middelvinger, laat ze afstuiteren op het vingerenbord. Deze techniek creëert een stuiterend, buzend effect. Voor een snellere reeks nooten, roteer je voorarm.
Bij elektrische bas, kruid agressieve popping- en slappassages met hammer-ons en pull-offs. Bij hammer-ons sla je de vingertop van je greephand hard op het vingerenbord achter de relevante bund. Dit is het tegenovergestelde van een pull-off, waarbij je de snaar laat nazingen door de greephand van de bas te trekken.
Vergroot je melodische horizon met wandelende baslijnen – het spelen van stijgende of dalende kwartnooten om beweging te suggereren. Bouw je wandelende baslijnen rond de eerste, derde, vijfde en zevende akkoorden, wandelend omhoog vanaf de grondtoon (eerste akkoord) en terug naar de zevende. Verfraai die lijnen met chromatische tonen die passen in de toonladder.
Leer improviseren. De meeste jazznummers zijn gestructureerd rond een belangrijke melodische lijn, of "head", die fungeert als sprongplank voor improvisatie. De meest voorkomende methode is harmonisch, waarbij gangbare akkoordtonen als startpunt voor solo's dienen. Motivische improvisatie is de andere gangbare methode, gericht op de herdefinitie van specifieke frases of motieven als sleutel tot een creatief muzikaal statement.
Houd de focus altijd op de melodie. De beste improvisaties zijn de meest basale statements, opgebouwd rond syncopatie en het glijden van nooten. Zoals Duke Ellington ooit bekende observeerde: "Je moet een manier vinden om het te zeggen zonder het te zeggen." Streef naar een cohesieve uitspraak die opbouwt van een goed gedefinieerd begin, midden en einde.
Train je gehoor om verschillende akkoorden en tonen te onderscheiden. Bestudeer veel verschillende spelers en stijlen om je techniek te verbeteren en de standaarden te leren die vandaag de dag nog op podiums te horen zijn, zoals "Take the A Train" en "Seven Come Eleven". Een scherp gehoor helpt ook bij de fretless bas, die veel grotere onderscheidingsvermogen vereist om minuutse toonhoogteschuivingen te horen.