In kern gaat artiestenmanagement om het omgaan met de eisen van de buitenwereld en ervoor zorgen dat de financiële zaken van een artiest goed worden behandeld, met een oog op het ontwikkelen van hun lange-termijn carrière en image. Verre van het populaire stereotype van de altijd manipulatieve Svengali, moeten managers cliënten helpen strategie te plannen, gecombineerd met kennis van basisboekhouden en ondernemerschap – geen makkelijke klus in een moderne entertainmentindustrie die een grotere premie dan ooit legt op korte-termijwinst versus lange-termijnontwikkeling. Voor veel acts kan de werkwijze van een manager het beslissende factor zijn of hun aantrekkingskracht internationaal groeit, of op een basiscultniveau blijft.
Het concept persoonlijk management kreeg tractie tijdens de Britse "Beat Boom" van de jaren '60, waar een nieuw type ondernemers – Brian Epstein (The Beatles), Michael Jeffrey (Jimi Hendrix Experience), Andrew Loog Oldham (Rolling Stones) en Robert Stigwood (Bee Gees, Cream) – de initiatief namen om multimiljard-uittgaven- en promotie-imperium op te bouwen, gevoed door de winsten van hun respectieve groepen. Amerikaanse tegenhangers als Albert Grossman – een voormalige folkclub-eigenaar die Bob Dylan hielp een van de bestverdiende concerttrekkers te worden – kopieerden en verfijnden het model snel, vaak gebruikmakend van muziekwinst om over te stappen naar TV- en filmproductie, zoals Lou Adler deed, bijvoorbeeld. De jaren '70 en '80 zagen managers evolueren tot CEO's van multimiljardbedrijven met steeds grotere cliëntenlijsten en mediabezittingen. Dit proces versnelde tijdens de jaren '90, als megamergers tussen grote mediabedrijven – zoals de 1990-fusie van Time Inc. en Warner Bros. – steeds gemeener werden, waardoor de macht geconcentreerd werd bij een goed verbonden handvol grote spelers.
Managers moeten een verscheidenheid aan functies vervullen, niet minst het toezicht op de financiële zaken van een artiest – een taak die enige basiskennis van boekhouden vereist, met name de trucs die studios en platenlabels al lang berucht hebben gebruikt om niet meer royalties uit te betalen dan nodig om het talent tevreden te houden. Bovendien worden managers vaak opgeroepen om marketing- en promotiestrategieën met hun acts te coördineren, vaak een jaar of twee van tevoren – wanneer ze niet actief cliënten adviseren over hun image. Kortom, wie de manageriale mantel wil aannemen, moet zich verzoenen met langere werkdagen, vaak voor weinig of geen geld aan het begin, totdat de eerste echte geld binnenkomt. Persoonlijke smaak wordt vaak het laatste criterium bij het beslissen of men een act aanneemt – zoals Tony Gordon bewijsd door over te stappen van Engelse Oi! punkbands (Angelic Upstarts) tot essentiële electropop-stijl (Culture Club, Boy George).
Voor elke aspirerende acteur, muzikant of andere creatieve talent, zijn stijl en filosofie de belangrijkste gidsen bij het beslissen of iemand aan boord te halen – zoals Scott Weiland, de iconische zanger van 1990s grungeband Stone Temple Pilots, aangeving door een meer mainstream-overziener te behouden in Arnold Stiefel, die de carrières van Rod Stewart en Toni Braxton beheert. Sommige managers nemen een actieve betrokkenheid in de carrière van hun artiesten – zoals Bill Aucoin deed, bijvoorbeeld, bij het helpen überwaken van de choreografie, presentatie en image van New York's harde rockschokkers, Kiss, bijvoorbeeld. Anderen kweken een mystiek door hun hoofd laag te houden en zelden met de pers te praten, behalve bij grote features – zoals Dire Straits' Ed Bicknell, bijvoorbeeld. In nog andere gevallen wordt de manager niet meer dan een goedbetaalde boodschapper voor een hooggeplaatste cliënt, zoals Bob Dylan. Welk scenario ook heerst, het is de verantwoordelijkheid van het talent om het type persoon te begrijpen dat ze zich voorstellen om hun carrière te überwaken.
De trackrecord van een manager is niet het enige issue dat de moeite waard is bij het overwegen van iemand met een grote naam en reputatie. In veel gevallen kan de persoonlijkheid van de manager genoeg zijn om een confrontatie te forceren die de act zal breken, of hen dwingen hun werkrelatie te heroverwegen. De respectievelijke machinaties van Malcolm McLaren en Bernard Rhodes achter de Sex Pistols en The Clash, respectievelijk – geboren, blijkbaar, uit een verlangen om hun eigen materiaal op te nemen en hun eigen artistieke visie op te leggen – worden vaak aangehaald als waarschuwende verhalen voor aspirerende muzikanten. En groter is niet noodzakelijk beter, zoals Iggy & The Stooges ontdekten bij het tekenen met David Bowie's manager, Tony DeFries – die aandacht uitstortte op de laatstgenoemde, zichzelf beschreven "Thin White Duke", terwijl hij zijn collega's onder de knie hield en van dezelfde toerencircuit afhield.
Veel artiesten-managerrelaties zijn breukbaar en gecompliceerd, omdat het niveau van advies of hands-on hulp kan overschrijden wat de artiest wil accepteren – met name in het rock-'n'-roll-veld, waar ego-botsingen en slecht gedefinieerde rollen gangbaar zijn. In het algemeen winnen succesvolle managers hun zwaarden met minder dramatische resultaten dan het publiek geloven zou – en, door een combinatie van psychologie en het vermogen om mensen te lezen, het act ertoe te overtuigen een carrièrebepalende stap te zetten die duidelijk in hun eigen beste belang is. De job kan ook een ontzagwekkend onzeker voorstel zijn. Veel een straatniveau-manager heeft het zware werk gedaan om een act succesvol te maken, alleen om iemand anders in het beeld te zien treden, zoals Joe Moss ontdekte toen de Smiths hem in 1983 losten, na hun eerste golf van Britse populariteit te ervaren – wat de bandleden dwingde veel van de meest banale taken zelf te doen, zoals de vrachtwagentjes huren die ze gebruikten om op tour te gaan.