De zin komt voor in "Desolation Row" (1965), de epische afsluiter van Highway 61 Revisited. Surrealistisch en cryptisch, fungeert het als een huiverwekkende refrain middenin het lieds parades van historische, literaire en bijbelse figuren. Geïnterpreteerd als een zoektocht naar betekenis, een commentaar op maatschappelijke verval, of een persoonlijke existentiële vraag, verwoordt de regel Dylan's Nobelprijs-winnende (2016) poëtische genialiteit.