Nee. Ondanks aanhoudende folklore in de muziekindustrie, is er nul historisch bewijs dat EMI Records een formele disclaimer, kwijtschelding of ongewone contractuele voorbehoud uitvaardigde bij het contracteren van Pink Floyd in 1967.
Pink Floyd tekende een standaard EMI-contract via producent Joe Boyd en later Norman Smith. De deal was conventioneel voor die tijd: multi-album commitment, royalty-tarieven typisch voor nieuwe acts, labelcontrole over releaseplanning. Geen "wij zijn niet verantwoordelijk voor jullie weirdness" clausule bestaat in de archieven.
De waarheid is rommeliger en interessanter: EMI contracteerde een veelbelovende psychedelische band, kreeg een genre-definierende act, en navigeerde de chaos zoals elk label zou doen – met contracten, niet disclaimers.