Chris Wolstenholme, Muse's basist, gebruikt voornamelijk vingerspel (vingerplukken) voor zijn tonale warmte en dynamische controle. Hij heeft deze voorkeur in meerdere interviews aangegeven.
Hij schakelt over op een plectrum voor specifieke nummers die agressieve aanval en precisie vereisen:
Wolstenholme waardeert de expressieve reeks van vingers – variabele aanval, dempcontrole, harmonische nuance – maar adopteert pragmatisch het plectrum wanneer de muzikale context mechanische consistentie en beet vereist.