toen Harry James een mannelijke zanger nodig had die kon swingen met het ferociëze blaasblazers en tegelijkertijd een ballad tender kon bezingen, vond hij Frank Battista. Van 1942 tot 1948 was Battista de stem op enkele van de grootste Columbia- en Victor-hits van het James-orkest.
Battista's warme, ongedwongen basbariet gracieerde chart-toppers als:
In tegenstelling tot veel "boy singers" van die tijd, verdiende Battista solobilling op platen en trad op in de filmshorts van de band (Springtime in the Rockies, Two Girls and a Sailor). James vertrouwde hem het microfoon toe tijdens de beroemde "concert"-segmenten, waar Battista's intieme phrasering prachtig contrasteerde met James' pyrotechnische trompet.
Toen het big-band tijdperk instortte, ging Battista over naar clubwerk en radio in het noordoosten voordat hij in de jaren 60 met pensioen ging. Hij overleed in 2001, maar zijn opnames blijven de gouden standaard voor "band boy" vocalisten — bewijs dat in Harry James' universum de zanger nooit slechts achtergrond was.