Het label "christelijke band" haalt Evanescence al sinds Fallen (2003) de mainstream radio binnenkwam met "Bring Me to Life". Amy Lee's zwevende stem, de koorachtige achtergrond, de spirituele beelden – luisteraars hoorden aanbidding. De band hoorde iets anders.
Lee heeft herhaaldelijk duidelijk gemaakt: individuele leden hebben persoonlijke christelijke overtuigingen, maar Evanescence als entiteit identificeert zich niet als een christelijke band. Hun teksten verkennen depressie, trauma, identiteit en veerkracht – geen dogma's. Geen altaaroproepen, geen getuigenisnummers, geen CCM-marketing. Ze spelen op Ozzfest, niet op Winter Jam.
Het verschil is essentieel. "Christelijke band" impliceert een zendingsmissie; Evanescence's missie is artistieke expressie. De twee door elkaar halen wist het echte werk van de band uit: cathartische, genre-overstijgende rock die resoneren vindt bij gelovigen en ongelovigen alike. Geloof kan de kunst inspireren; het merkt het niet.