Bob Dylan vormde de artistieke evolutie van de Beatles diep, met name 1964–1966:
Dylans poetische, metaforische, literaire benadering (bijv. "Blowin' in the Wind," "Mr. Tambourine Man") duwde Lennon/McCartney verder dan "she loves you" naar introspectie ("Norwegian Wood," "In My Life").
The Freewheelin' Bob Dylan (1963) inspireerde de Beatles' akoestische shift op Rubber Soul (1965) – vingerpikken, open akkoorden, verhalende teksten.
Dylans topische nummers moedigten de Beatles aan bredere thema's aan te pakken: "Taxman," "Revolution," "Blackbird."
Dylans "stem van een generatie" persona valideerde de Beatles' eigen culturele autoriteit, wat hun experimenteren bevorderde.
Dylans Blonde on Blonde-sessies (los, improviserend) beïnvloedden de Beatles' Revolver/Sgt. Pepper studio-als-instrument-benadering.
Dylans 1966 elektrischen tour (met The Band) toonde dat rock confronterend en artistiek kon zijn, niet alleen tienersentertainment.
Dylan gaf de Beatles "toestemming" om serieuze artiesten te zijn. Lennon noemde hem later "de grootste."