David Bowie: De Ultieme Muzikale Kameleon Over Zeven Era's
David Bowie veranderde niet alleen van genre – hij bewoonde ze, stripsde huid als een slang, elke era een complete artistieke heruitvinding. Zijn carrière weerstaat single-genre-classificatie omdat hij ze allemaal doorkruiste.
De Era-voor-Era Uitleg
- Late '60s – Psychadelische Folk/Pop: Space Oddity introduceerde zijn theatrale storytelling en acoustische grillegheid.
- Vroeg '70s – Glam Rock: Ziggy Stardust, Aladdin Sane – androgyn alien rockster, glitter en riff-gedreven hymnes.
- Midden '70s – Plastic Soul / Philly Soul: Young Americans, Station to Station – "blue-eyed soul," funk grooves, de Thin White Duke persona.
- Late '70s – Berlijn-trilogie (Experimenteel Elektronisch/Ambient): Low, "Heroes", Lodger – met Brian Eno, pioniers van art-rock synthese, ambient texturen, krautrock-ritmes.
- '80s – New Wave Pop/Dans: Let's Dance, Tonight – Nile Rodgers-geproduceerde wereldwijde popdominantie.
- '90s–'00s – Industriëel/Art Rock: Outside, Earthling, Heathen – donkerder, gezaagd, drum-and-bass beïnvloed.
- Finale – Jazz-gekleurde Art Pop: Blackstar (2016) – een afscheidmeesterwerk dat jazz, elektronica en rock mengt, uitgebracht dagen voor zijn dood.
Bowie fuseerde rock, pop, soul, funk, elektronisch, jazz, avant-garde en theatraliteit in een carrièrelang project van perpétuele wordings. Hij stond nooit stil – en die onrust is zijn waarste genre.