"Beste gitarist" debatten zijn de muziekwereld's versie van "beste ijsmaak" – gepassioneerd, oneindig, en fundamenteel subjectief. Matt Bellamy van Muse is wijd gerespecteerd voor zijn technische beheersing, innovatieve effectenarchitectuur, compositionele integratie, en gebieterende podiumaanwezigheid. Hij is onontkoonbaar een uitblinker van zijn generatie.
Maar Bellamy vergelijken met een jazzvirtuoos, een klassieke meester, een blueslegende, of een fingerstyle-innoveren is appels met orkesten vergelijken. Elk genre eist fundamenteel verschillende vaardigheden, esthetica, en vocabularia.
In plaats van een enkele "beste" te kronen, is de rijker benadering het vieren van elk artiest's unieke stem. Bellamy's genialiteit ligt in hoe hij Muse's unieke geluid dient – orchestrale rock ontmoet elektronische textuur ontmoet apocalyptische melodie. Dat is niet "beste." Dat is uniek.