Bob Dylan vs. Jimi Hendrix: "All Along the Watchtower" Vergeleken
Twee versies van hetzelfde nummer, opgenomen negen maanden uit elkaar, vertegenwoordigen tegenpolen van 1960s rock.
Bob Dylan – Origineel (1967)
- Album: John Wesley Harding (Dec 1967)
- Stijl: Folk-rock / Country-rock – akoestische gitaar, bas, trommen, harmonica.
- Vibe: Spaans, mysterieuzer, narratief. Dylan's vocals zijn saai, vertellend.
- Structuur: 4 couplets, geen refrein. Teksten schetsen een dialoog tussen een nar en een dief bij een wachttoren – allegorisch, open.
- Toonart: C# mineur (capo 4, gespeeld in Am).
Jimi Hendrix – Cover (1968)
- Album: Electric Ladyland (Oct 1968)
- Stijl: Psychedelische Rock / Acid Rock – elektrische gitaars (wah, fuzz, Uni-Vibe), bas, trommen, orgel.
- Vibe: Explosief, immersief, improvisatorisch. Hendrix zingt met verlangen en urgentie.
- Innovaties: Iconische intro-rik (dalende mineur pentatonisch), gitaar als stem (call-and-response met vocals), studio als instrument (achterstevoren gitaar, panning, flanging).
- Structuur: Voegt een gitaarsolo sectie toe; verlengd outro in een vervaagde jam.
- Toonart: C# mineur (geen capo; 1/2 toon naar beneden gestemd naar E♭ → klinkt in C#).
Critische Consensus
- Dylan: "Hij [Hendrix] vond dingen in het nummer die ik niet wist dat er waren." (Dylan nam later Hendrix's arrangemen live aan.)
- Rolling Stone: Hendrix's versie gerangschikt #5 op "500 Greatest Songs"; Dylan's origineel niet op lijst.
- Nalatenschap: Dylan schreef het nummer; Hendrix herimagineerde het als een rockhymne. Beide zijn essentieel.