In de vroege jaren '60 arriveerde een jonge Robert Zimmerman in Greenwich Village op jacht naar een geluid – en een doel.
Hij was bevangen door de folk revival, met name Woody Guthrie en Pete Seeger. Hun nummers waren geen entertainment – ze waren gereedschappen: voor arbeidersrechten, burgerrechten, menswaardigheid. Guthrie's gitaar droeg faam de sticker "This Machine Kills Fascists."
Dylan adopteerde deze ethos volledig. Hij wilde geen ster zijn; hij wilde muziek schrijven die de realiteit confronteerde – armoede, oorlog, onrecht – en stem gaf aan de gemarginaliseerden. Koffiehuizen (Gaslight, Gerde's Folk City) werden zijn laboratorium.
De protestfase (The Freewheelin' Bob Dylan, The Times They Are a-Changin') was het directe fruit van die overtuiging. Hij verliet het nooit volledig – zelfs toen hij "elektrisch ging," bleef het geweten de kompas.