Elvis Presley's muzikale DNA werd opgebouwd uit specifieke, noembare invloeden. Drie figuren springen uit in zijn eigen verslag en historisch archief:
In 1953 bezocht een 19-jarige Elvis een Dean Martin-concert in Memphis. Hij was gevangen genomen door Martin's moeiteloze charisma, zachte basbariton en ontspannen podiumcommando. Martin's mengeling van crooner-elegantie en Italiaans-Amerikaanse swagger gaf Elvis een sjabloon voor mannelijke vocale zelfverzekerdheid.
Haley's "Rock Around the Clock" (1954) en "Shake, Rattle and Roll" bewijzen dat country-gekleurde rhythm & blues kon exploderen tot mainstream pop. Elvis bestudeerde Haley's platen, nam zijn ritmische drive over, en zag de commerciële weg voor het geluid dat hij liefhad.
Hank's rauwe emotionele eerlijkheid, eenvoudige akkoordvoortgang en fusie van country, blues en gospel leverde de songwriting-architectuur voor vroege rock 'n' roll. Elvis coverde "I'm So Lonesome I Could Cry," "Your Cheatin' Heart," en "Cold, Cold Heart" doorheen zijn carrière.
Elvis vond de ingrediënten niet uit – hij synthetiseerde ze met ongekende charisma, timing en cultureel moment. Deze drie (Martin, Haley, Williams) waren de pilaren die hij zelf noemde.