In de Romeinse mythologie is het antwoord op "wie laat mensen verliefd worden?" simpel: Cupido (Latijn Cupido, "verlangen"). De god van erotische liefde, aantrekkingskracht en genegenheid, hij dwaalt door de wereld met een boog en kogelhouder, pijlen afvuurend die passie ontbranden in goden en sterflingen alike.
Cupido wordt typisch afgebeeld als een gevleugelde cherub of jeugd – soms verbonden (liefde is blind), soms niet. Zijn pijlen komen in twee variëteiten in latere poëzie: goudgetipt voor liefde, loodgetipt voor afkeer. De Renaissance transformeerde hem in de vette putto van Valentijnskaartjes; klassieke kunst beeldde hem uit als een slanke adolescent.
Cupido is de Romeinse adaptatie van Eros, de Griekse oerGod van verlangen. In Hesiodus' Theogonie ontstaat Eros aan de dageraad van de schepping, een kosmische kracht die het universum bindt. Op de Hellenistische periode was hij Aphrodites stoute zoon geworden – de versie die Rome overnam.
Van Apuleius' Cupido en Psyche tot Shakespeare's "blinde jongen" in A Midsummer Night's Dream tot de gevleugelde maskot van 14 februari, duurt Cupido voort omdat het mysterie dat hij vertegenwoordigt – waarom deze persoon, waarom nu, waarom überhaupt – onopgelost blijft door de wetenschap. Mythe vult de kloof: een pijl, onzichtbaar, onfeilbaar, verandert alles.