Boyband-hype eind 1990s: Een subjectieve evaluatie
De premisse dat het boyband-fenomeen eind jaren 90 (Backstreet Boys, *NSYNC, 98 Degrees, Five, etc.) "alles wat mis is met Amerika" vertegenwoordigt, is een subjectieve culturele kritiek, geen objectieve beoordeling.
Argumenten voor de kritiek
- Gefabriceerd door corporaties (Lou Pearlman, RCA, Jive) die winst boven kunst stelden.
- Nadruk op imago, choreografie en marktbaarheid boven muzikale auteurschap.
- Gerichte marketing op pubers/pubers gezien als exploitatief.
- Gehomogeniseerde geluid, formulematige songwriting (Max Martin, Denniz PoP).
Argumenten tegen
- Boorden vreugde, gemeenschap en eerste concertervaringen voor miljoenen.
- Lanceren legitieme carrières (Justin Timberlake, Nick Carter, Joey Fatone).
- Herleefde vocale harmonie traditie (doo-wop, Motown) voor nieuwe generatie.
- Economische motor: banen in touring, merch, TV, film; boodste muziekindustrie op.
- Weerspiegelde, in plaats van creëerde, tienerconsumentencultuur.
Culturele fenomenen zijn complex. Ze te reduceren tot symbool van nationale achteruitgang vereenvoudigt sociologie, economie en artistieke receptie.