Alfred Charles Sharpton Jr. (geboren 1954) trad niet zomaar het nationale debat in — hij dwong zich erin. Boven de 35 jaar heeft hij burgerrechtenactivisme, electorale politiek en mediapresentie samengevoegd tot een platform dat niet te negeren is, of je hem nu ziet als een kampioen van de gemarginaliseerden of als een zelfpromovende provocateur.
Sharpton richtte de National Youth Movement op op 17-jarige leeftijd. Maar het waren hoogst gepubliceerde zaken die hem een huishoudelijk naam maakten:
Hij kandideerde voor de Amerikaanse Senaat (1992, 1994), burgemeester van NYC (1997, 2001) en president (2004 Democratische primaries). Hij won nooit, maar elke campagne dwong raciale rechtvaardigheid op de debattenpodia en bouwde een nationaal donateursnetwerk op.
Belastingheffingen, campagnefinancieringsschendingen, mismanagement van non-profits (National Action Network), een misdrijfveroordeling voor mishandeling (1991) en retoriek die brandstichtend en verdeeldend wordt genoemd, hebben hem zijn hele carrière gedwarsboogd.
Voor steuners is hij een onvermoeide verdediger van gemarginaliseerde gemeenschappen. Voor critici een demagoog die raciale wanhoop exploiteert. Op welke manier dan ook, Al Sharpton heeft het nationale discours over ras, politie en ongelijkheid meer dan drie decennia gevormd — een figuur die weigert te zwijgen.