Publieke radio werd een beschermd medium van telecommunicatie met de Broadcasting Act van 1967. Eerder boden door universiteiten opgerichte en ondersteunde publieke radiozenders landelijk een alternatief voor commerciële radio. De Broadcasting Act van 1967 beschermde publieke radio- en televisiezenders door de Corporation for Public Broadcasting te creëren, wat een infrastructuur creëerde die betere programmering bevorderde en de professionaliteit van de publieke omroepindustrie verhoogde.
Volgens CPB definieerde de Broadcasting Act van 1967 publieke mediadiensten als 'programma's en diensten die het publiek informeren, verlichten en verrijken'. Het Congres creëerde in 1967 de privégezinde non-profitorganisatie Corporation for Public Broadcasting om de 'ontwikkeling van, en universele toegang tot, niet-commerciële hoogwaardige programmering en telecommunicatiediensten' te reguleren.
CPB 'heeft een bijzondere verantwoordelijkheid om de ontwikkeling van programmering aan te moedigen die creatieve risico's inneemt en die de behoeften van onbediende en onderbediende publieken aanspreekt, met name kinderen en minderheden.'
CPB verwijst naar zichzelf als de 'bewaarder' van publieke mediadiensten en stelt op zijn website dat het samenwerkt met 'niet-commerciële educatieve telecommunicatie-licentiehouders in heel Amerika' om hoogwaardige publieke telecommunicatie te bieden. Deze licentiehouders omvatten National Public Radio en Public Radio International.
Publieke radio is gemeenschapsgericht, met educatieve programmering voor luisteraars. Veel zenders bieden ook off-air educatieve diensten en programma's om de gemeenschap te helpen.
Het wordt gesteund door luisteraars, aangezien deze zenders op donaties aangewiesen zijn om te blijven draaien.
Deze zenders moedigen de vrije uitwisseling van ideeën en meningen aan. Vele vragen luisteraars regelmatig om in te bellen en een actueel kwestie te bespreken met betrekking tot nieuws, politiek of lokale evenementen.
Omdat het non-profitoradiostations zijn, kunnen ze programmering en entertainment aanbieden zonder commerciële pauzes of onderbrekingen. De meeste zenders kunnen wel korte spots van lokale bedrijven of donateurs opnemen, maar deze zijn veel korter dan de pauzes die commerciële radiostations nemen.
Hun uitgezonden nieuws is meestal een mix van nationaal en lokaal. Het geeft veel gemeenschappen de kans om evenementen te promoten zonder grote bedragen voor uitzendtijd te betalen zoals bij commerciële zenders.
Veel publieke radiozenders uitzenden gesyndiceerde of geaffilieerde programma's van grotere producenten zoals PRI en NPR, wat luisteraars landelijk in staat stelt om naar kwalitatieve en informatieve uitzendingen te luisteren.
Zenders die muziek uitzenden, kiezen er vaak voor om lokale artiesten in het zonnetje te zetten, wat nieuwe muzikanten kan helpen een fanbase op te bouwen.
National Public Radio (NPR) is bekend om zijn 'niet-commerciële nieuws, talk en radio' die meer dan 900 zenders in de Verenigde Staten uitzenden in hun programmering. Samen bieden ze typisch meer dan 100 uur programmering per week beschikbaar voor transmissie door een van hun geaffilieerde zenders.
Public Radio International (voorheen American Public Radio) distribueert op dezelfde manier 400 uur programmering beschikbaar voor 837 zenders in de Verenigde Staten. Het bereikt wekelijks bijna 31 miljoen luisteraars in de Verenigde Staten.
Publieke radiozenders organiseren vaak acties waarin ze hun luisteraars vragen te doneren om hun programmeren drijvend te houden. Deze zenders komen ook in aanmerking voor staats- en federale subsidies om uitzendingen te financieren.
Veel zenders integreren reclame door lokale bedrijven te noemen tijdens korte pauzes in de reguliere programmering. Dit helpt kleinere bedrijven lokale luisteraars te bereiken en helpt de zender bij de kosten voor onderhoud.