Karaoke is een leuke manier om een avond met vrienden door te brengen. Oorspronkelijk uit Japan, combineert karaoke videobeelden met bekende nummers. Instrumentale versies van bekende nummers worden afgespeeld met songteksten die getoond worden in tijd met de muziek, zodat mensen mee kunnen zingen. Amerikaanse federale rechtbanken hebben de interactie tussen auteursrecht en karaokemuziek behandeld en onderzocht of de rechten op veel nummers die op karaoke-apparaten en in karaokebars worden gespeeld, naar behoren zijn verworven.
Het recht van een schepper op zijn werk is beschermd door de eerste sectie van de Amerikaanse Grondwet. Dit recht duurt zolang de schepper leeft. De schepper - in het geval van karaoke, de songwriter of zanger - moet het gebruik van zijn schepping - in dit geval een nummer - autoriseren voor commercieel gebruik door anderen. Over het algemeen bieden karaokebars video-opnames van klanten die zingen. Als de eigenaar van de karaokebar de rechten op het nummer niet heeft gekocht, kan hij zijn klanten niet legaal opnemen tijdens het zingen.
De Fair Use-doctrine staat gebruikers toe om kopieën of back-ups te maken voor persoonlijk gebruik. Deze doctrine kan ook van toepassing zijn op karaokebareigenaren. Onder het Fair Use-principe kunnen ze karaokenummers gecombineerd met graphics back-uppen voor archiveringsdoeleinden. De toepassing van deze doctrine op karaokenummers gecombineerd met graphics is controversieel. Muziek- en filmcorporaties houden ervan dat het maken van back-upkopieën van karaokenummers met graphics niet onder de Fair Use-doctrine moet vallen, omdat ze geld verdienen met de rechten op deze materialen.
Als muziek in sync met een visueel beeld gebruikt gaat worden, moet wie de muziek en het beeld uitzendt een synchronisatielicentie kopen. Deze licentie is beschikbaar voor een vast bedrag. In 2006 klaagden leden van de rockband The Eagles een karaoke-apparatenbedrijf aan dat geen synchronisatielicentiefees betaalde op de nummers van de band. De fabrikant claimde dat het deze fees niet hoefde te betalen omdat zijn apparaat, dat de songtekst van een nummer toont tijdens het afspelen, geen materiaal produceerde waarop synchronisatielicentie van toepassing was. Het 9e Amerikaanse Circuit Hof van Beroep was echter het oneens met de fabrikant.