Het elektronische toetsenbord is een onmisbare vriend voor de werkende muzikant. Het is een veelzijdig instrument capabel van een brede klankpalette. Echter, de fysica begrijpen van hoe een toetsenbord werkt helpt zelfs de beste muzikant het optimaal te benutten. Gelukkig is dat een redelijk simpel proces om te begrijpen, want het is een lineair proces.
Alle elektronische toetsenborden benutten het eenvoudige principe van gedeelde frequenties. Net als geluiden specifieke frequenties hebben, heeft elektriciteit ook specifieke frequenties – hoe vaak per seconde het door de circuit beweegt. Elektronische toetsenborden nemen de frequentie van de elektriciteit, evenals de stroomsterkte, en vertalen dit naar geluid. Zo kan het elektronische toetsenbord zoveel verschillende instrumenten nabootsen: nauwkeurig onderzoek heeft de exacte frequenties gemeten die die instrumenten genereren.
Alle elektronen signalen van een toetsenbord beginnen bij de oscillator. Duurdere toetsenborden hebben verschillende oscillators, allemaal ingesteld op verschillende frequentiebereiken. Wanneer een geluidstype wordt geselecteerd, begint de oscillator een specifiek frequentiebereik te genereren. Als je direct bij de oscillator zou luisteren, zou het klinken als een zuivere toon: alle frequenties en harmonischen zijn aanwezig. De oscillator kan meerdere tonen tegelijk genereren, wat tri-tonen en andere musikaal effecten mogelijk maakt.
Als je alleen naar de oscillator luistert, klinkt het als een gladde toon; alle frequenties en harmonischen zijn aanwezig. Om de noot te laten klinken als een specifiek instrument, gebruikt het toetsenbord filters om bepaalde frequenties en harmonischen te verwijderen of toe te voegen. Een signaal kan door meerdere filters gaan, waarvan sommige door de muzikant gekozen of gecontroleerd kunnen worden, voordat het doorgegeven wordt. Sommige filters kunnen ook tonen toevoegen die de oscillator niet kan repliceren.
Op dit moment is al het werk dat aan dit signaal is gedaan eigenlijk heel zwak. Er zit niet veel kracht achter. Dat is de taak van de versterker (amplifier). De versterker leent zijn naam van "amplitude", de hoogte en diepte van een golf. De oscillaties van de elektriciteit hebben een wiskundige golf gecreëerd, en de versterker zal de amplitude van die golf vergroten. Amplitude in geluidsnoten is kracht, en hoe hoger de kracht, hoe harder het volume.
Wanneer de luidsprekers het signaal ontvangen, beginnen ze te trillen volgens de spanning, lucht in en uit duwend. Dit duwt energie in de lucht en creëert geluid. Als je het signaal dat naar de luidsprekers wordt gestuurd als een grafiek zou bekijken, zou je een continue golf zien. Als je de kracht van het geluid dat je oren bereikt als grafiek zou meten, zou het overeenkomen met het signaal. Zo kan een toetsenbord zulke verbluffende geluiden creëren.