Hedendaagse geluidsmixpraktijken in de film, televisie en verwante industrieën vereisen de complete scheiding van zoveel mogelijk geluidselementen zo lang mogelijk. Grote budget films kunnen duizenden individuele elementen hebben, elk verdeeld in een van drie groepen: musikelementen, geluidseffecten (SFX) en dialoogelementen. Elk van deze drie hoofdafdelingen heeft veel sub-afdelingen. Het is bijzonder belangrijk om SFX en muziek gescheiden te houden tot laat in het mixproces, omdat de verstaanbaarheid van de dialoog (die bijna altijd eerst komt) afhangt van zowel de luidheid, de specifieke geluidsbehandeling en de ruimtelijke plaatsing van SFX en muziek. In effect wordt de dialoogruimte uit de muziek- en SFX-ruimte uitgekaard tijdens de finale mix.
Vroegere geluidsfilms hadden eigenlijk maar twee elementen: geluid en muziek. Het geluid kwam van live opnames op de set. Als iemand een bord liet vallen in de live-actiescene, was het geluid van dat bord permanent gemengd met ("getrouwd aan") de dialoog. Daarna, in een aparte studio, nam een orkest de muziek voor de film op, en uiteindelijk werd de muziek getrouwd aan het geluid en de dialoog in een eenvoudige mixstudio. Oorspronkelijk waren dit mono-mixes van elementen op zogenaamde dubbers, apparaten vergelijkbaar met filmprojectieapparaten in theaters, behalve dat ze filmstock met alleen opgenomen geluidselementen vasthielden.
Uiteindelijk, naarmate films en filmbezoekers geavanceerder werden, groeide de vraag naar betere filmsound. Uiteindelijk werden SFX en dialoog bijna volledig gescheiden om meer helderheid en overtuigende realisme te mogelijk te maken. Terwijl sommige live geluidseffecten bewaard bleven in live-actiedialoog, kwamen andere geluiden in films uit geluidsbibliotheken - vooraf opgenomen geluiden gecatalogiseerd voor gebruik - en uit foley-tracks, geluidseffecten uitgevoerd door foley-specialisten in een opnamestudio in synchronisatie met een film van de live-actie.
Vanaf de jaren 80 werd filmsound steeds digitaal, wat betekent dat de meeste analoge geluiden oorsprong vinden in microfoons, of op een live set of een foley-geluidsstage. De enorme 35-millimeter geluidsdubbers uit het verleden zijn bijna volledig uitgestorven, vervangen door rekken computers en gemanipuleerd op digitale mixconsoles. Geluidselementen voor een typische grootbudgetfilm zijn opgeslagen op veel schijfstations aangesloten op meerdere computers en gemengd op een grote digitale console (150 aparte tracks of meer) op een grote mixstage. Twee of soms drie aparte mixers mixen elk van de drie hoofdelementen: muziek, SFX en dialoog.
Hedendaagse filmsound is niet meer in stereo. Er zijn twee elementen die lijken op maar niet helemaal hetzelfde zijn als stereo: muziek links en muziek rechts. Er is ook een centrum-muziekvultrack, en een laagfrequentietrack met geluidselementen lager dan een gespecificeerde toonhoogte, vaak rond 50 tot 100 cycli. Daarnaast zijn er split-surround-tracks voor delen van de muziek die van speakers links en rechts van het publiek komen. Deze elementen komen van zogenaamde stems, of individuele stereoparen. Een typische mixsessie kan deze individuele stereostems hebben: blaasinstrumenten, houtblazers, strijkers, percussie, vox (zang en andere menselijke geluiden), synthetiseur, laagfrequentie en overige. Bepaalde geluiden worden geïsoleerd op laagfrequentietracks voordat ze gemengd worden; andere worden elektronisch geïsoleerd van andere stems in het mixproces. Er zijn additionele musiktracks, waaronder oorspronkelijk live-muziekgeluiden die nu geïsoleerd zijn van de oorspronkelijke live-opname en verwerkt, en popmuziektracks die in de filmmix geïncorporeerd worden.
Geluidseffectelementen zijn enorm geproliferd sinds het avontuur van digitaal geluid. Pioniers zoals Walter Murch, die lang werkte met Francis Coppola, en Ben Burtt die werkte met George Lucas, creëerden een nieuw vakgebied van sound design, dat de creatie van geluidseffecten benadrukte als onderdeel van een algehele sonische canvas die geluidseffecten wegnam van letterlijke reproductie naar het realistische geluid van Hollywoodfilms vandaag. Individuele geluidsredacteurs kunnen maanden of zelfs jaren werken aan bron-tracks die gemengd en hergemengd worden lang voor de finale filmsoundmix. Bijvoorbeeld, de film "Apocalypse Now" had wel meer dan 100.000 aparte geluidselementen. Tot een zekere mate heeft de creativiteit van sound designers de scheiding tussen de drie traditionele elementen vervaagd: live geluid, foley geluid en bibliotheekelementen. Op het moment dat het de mixstage bereikt, kan een gegeven geluidselement tientallen afzonderlijke voorgemengde bronnen hebben, veel afkomstig uit alle drie gebieden, gewijzigd en dan weer gewijzigd.
Wat erkend is als een mijlpaal in filmsound was een schijnbaar ondramaat beslissing van de Coen-broers, die besloten de filmsound voor "Oh, Brother" grotendeels in een laagkost computeromgeving te mixen met wat gedacht werd een semi-professioneel geluidsprogramma, niet helemaal geschikt voor grote films. Sindsdien beweegt de industrie naar kleinere, laagkost muziek- en geluidscreatie-omgevingen waar de elementen niet meer op een mixstage gemengd worden, maar binnen een computer. Terwijl grote postproductie-mixfaciliteiten blijven bestaan, zetten veel geluidsredacteurs hun eigen homestudios op en doen professioneel werk voor een fractie van de kosten. Vergelijkbaar, komen steeds meer filmsoundtracks voor televisie en toenemend voor speelfilms niet meer van een geluidsstage met een orkest, maar worden digitaal gecreëerd in componisten-homestudios. Hoewel veel van deze homestudios meer dan honderdduizend dollar of meer kosten, doen dat veel niet.