Met de komst van rap en housemuziek in de jaren '80, experimenteerden muzikanten over de hele wereld met "beat"-machines, later hernoemd tot drummachines. Het doel was om een nooit eindigende beat te produceren waar mensen op kunnen dansen, terwijl de natuurlijke kwaliteit van een live drummer behouden bleef. Hoewel drummachines nog niet volledig de klank van een live drummer hebben gerepliceerd, zijn ze een lange weg afgelegd van hun bescheiden begin.
Drummachines kunnen geprogrammeerd worden om elke beat of combinatie van beats te spelen die de gebruiker wenst. Het hoofdverschil tussen de machine en een drummer is dat de live drummer sneller tussen beats kan schakelen dan de machine, en de klankkwaliteit niet helemaal dezelfde is als live drums.
Drummachines produceren beats en ritmes op een vergelijkbare manier als een live drummer. Gebruikers programmeren welke drums ze willen laten klinken en de tempo waarin de beat moet worden gespeeld.
De eerste "ritmemachine" werd in 1930 ontwikkeld door Leon Theremin, hoewel deze vroege machines zeer primitief waren vergeleken met de moderne drummachine.
Veel opnamestudio's gebruiken nu drummachines in plaats van live drummers in te huren voor hun commerciële opnames, inclusief TV- en radioreclames, en filmsoundtracks.
Drummachines zijn goedkoper en makkelijker te dragen dan een drumset; hun kleine formaat stelt ze ook in staat om in een kleiner deel van een optreden- of oefenruimte te passen.
Sommige muzikale puristen haten drummachines omdat ze vinden dat er geen vervanging is voor een live drummer in welke muzikale situatie dan ook.