Hoofdinstrument voor elektronische muziekcomponisten in de jaren '50: De bandrecorder
Het primaire instrument voor elektronische muziekcomponisten in de jaren '50 was de bandrecorder (reel-to-reel).
Waarom het belangrijk was
- Geluidopname: Nam elke bron op – oscillatoren, concrete geluiden, stem
- Manipulatie: Knip/plak (bewerken), snelheidsverandering (toonhoogte/tijd), omgekeerde afspeling, loops
- Lagen: Multi-track door te bouncen tussen machines (voorloper van multitrack)
- Ruimtelijkheid: Pannen via meerdere luidsprekers (vroee diffusie)
Belangrijke studios & figuren
- Groupe de Recherches Musicales (GRM), Parijs – Pierre Schaeffer, Pierre Henry (musique concrète)
- WDR Studio, Keulen – Karlheinz Stockhausen (elektronische Musik)
- Columbia-Princeton, NYC – Vladimir Ussachevsky, Otto Luening
Nalatenschap
Bandtechnieken gaven geboorte aan sampling, looping, turntablism en DAW-bewerking. De recorder was het instrument – niet alleen een documenterder.