In muziek staat fp voor forte piano (Italiaans voor "luid dan zacht"). Het geeft de uitvoerder aan een noot of akkoord luid (forte) te spelen en direct terug te vallen op een zacht dynamic (piano). Dit creëert een scherpe accent gevolgd door een snelle afname.
Het verschijnt in werken van Beethoven, Mozart, Chopin, en in jazz/hedendaagse partituuren. Daarnaast kan "fp" afkorting zijn voor vingerprikken (fingerpicking), een gitaartechniek waarbij vingertoppen in plaats van een plectrum gebruikt worden.