De iconische regel "the rockets' red glare" uit "The Star-Spangled Banner" is geen puur poëzie—het beschrijft een echte, ontzettende beschieting die Francis Scott Key waarnam tijdens de Slag om Baltimore. Het gedicht, oorspronkelijk getiteld "Defence of Fort M'Henry," werd geschreven op 14 september 1814, nadat Key de 25-uurs bombardement van Fort McHenry had waargenomen vanaf een wapenstilstandsschip acht mijl benedenstrooms. De melodie komt uit John Stafford Smith's 1770s weise "To Anacreon in Heaven," en het Congres erkende het nummer officieel als volkslied in 1931.
De "raketten" waren Congreve-raketten—ijzeren behuizing, zwartpoederprojectielen gebaseerd op Mysore rakettechnologie, ontwikkeld door de Britse uitvinder William Congreve. Ze werden afgevuurd van Koninklijke Marine bombketches: HMS Erebus, Meteor, Devastation, Aetna, en Volcano. Deze schepen ankerden in de baai van Baltimore en ontketenden een onverminderd onweer van raketten en mortelgranaten van 13–14 september 1814.
Van het dek van het wapenstilstandsschip had Key een eerste rangplaats bij het pyrotechnische verschrikking. De rakettes schijn gaf net genoeg licht om de Amerikaanse vlag trots golvend te zien in de schemering—een zicht dat hem bewog de verzen te schrijven die het volkslied zouden worden.
De volgende regel van het volkslied, "bombs bursting in air," verwijst naar een ander wapen: 13-inch, 200-pond holle mortelgranaten met getimede ontstekers. Die ontploften in de lucht, schrapnel neerregnend op het fort. "Bomben" = mortieren; "Raketten" = Congreves. Beiden vulden de lucht, maar de rakettes' kenmerkende vuursporen gaven Key zijn onvergetelijke beeld.
Congreve rakettes waren meer spectacle dan strategisch wapen, toch inspireerden ze latere raketpioniers als William Hale, Robert Goddard, en Wernher von Braun. Het volkslied vereeuwigde een wapen dat in dat moment minder dienstdeed als vernietigingsmiddel en meer als een bacaan van veerkracht.