Muzieknotatie kan op het eerste gezicht lijken op een vreemde taal. Het notenstaf is vol met krulletjes, stippen, nummers en zwevende lijnen. Elk muzieksymbool draagt belangrijke instructies over hoe een muzikaal stuk gespeeld moet worden. Het leren van de betekenissen van de vele verschillende muzieksymbolen is de eerste stap om muzieknotatie te lezen.
Noten geven zowel toonhoogte als duur aan. De ronde kop van elke noot zit op een lijn of ruimte van het staf om toonhoogte aan te duiden. De stijl van de nootkop, steel en vlag geven de duur aan. Een holle ovaal noot zonder steel wordt vier slagen vastgehouden. Een volle nootkop met een steel en één vlag wordt een halve slag vastgehouden. Elke noot heeft een corresponderende rust. Een rust betekent een pauze in het spelen.
De linkerkant van het staf heeft twee belangrijke symbolen: de klem en de maatsoort. Klefs geven de toonhoogtewaarde van elke lijn en ruimte van het staf aan. Als een vioolclé gebruikt wordt, is de tweede lijn vanaf de onderkant van het staf een G boven midden-C; als een basclé gebruikt wordt, is de tweede lijn vanaf de bovenkant van het staf een F onder midden-C. Maten geven het aantal slagen in een maat aan. Als bijvoorbeeld een 4 op een andere 4 gestapeld is, zijn er vier kwartnoten per maat.
Kruizen (#) en molen (b) worden naast noten geplaatst wanneer ze een halve toon hoger of lager moeten worden gespeeld. Deze heten toonverhogingen/verlagingen (accidentals). Toontekens zijn een reeks kruizen of molen naast de klem geplaatst om de toonart van een stuk aan te duiden. Toontekens worden gebruikt in plaats van bij elke noot van een stuk een kruis of mol te plaatsen, terwijl toonverhogingen/verlagingen gebruikt worden om noten te veranderen op momenten dat een noot afwijkt van de toonart van de muziek.
Een enkele balklijn op een staf scheidt maten, terwijl een vet dubbele balklijn het einde van een stuk aangeeft. Een punt rechts van een noot verhoogt de duur van de noot met de helft van zijn lengte. Een punt boven of onder een noot duidt staccato aan. "D.C." wordt geschreven om muzikanten te instrueren het stuk vanaf het begin te herhalen, terwijl "pp" staat voor "pianissimo," wat spelers instruert om "zeer zacht" te spelen. Een verticale krullijn naast een akkoord duidt een arpeggio-akkoord aan.