Klassieke muziek bestaat uit verschillende componenten die bijdragen aan de algehele vorm, structuur en kenmerken van de muziek. Muziek heeft zich ontwikkeld sinds de vroege Middeleeuwen. Klassieke muziek heeft twee spellingen, elk wijzend op een ander type muziek. Klassieke muziek met een hoofdletter "C" verwijst naar een specifieke tijdperk van muziek geschreven tussen 1750 en 1820. Klassieke muziek met een kleine "c" verwijst naar alle westerse kunstmuziek. Vanwege deze verwarring worden de termen "westerse kunstmuziek" of "ernstige muziek" gebruikt om klassieke muziek van meer dan één tijdperk te beschrijven.
Harmonie is het verticale component van muziek. Het is verantwoordelijk voor de akkoorden die in harmonie gecreëerd worden. Het grote verschil tussen klassieke en populaire muziek is het gebruik van harmonie. Klassieke muziek gebruikt complexe akkoordvoortgangen om gesofistikeerde muziek te creëren terwijl populaire muziek zich richt op gangbare akkoordvoortgangen. Een typisch klassiek stuk kan zeven of acht verschillende akkoorden per zin hebben. In tegenstelling, een populair stuk heeft misschien maar twee of drie akkoorden. Meeste muzikanten zullen harmonie bestuderen om muziek te analyseren en een groter begrip te krijgen.
Melodie is het horizontale component van muziek wat we doorgaans een melodie noemen. De melodie is het meest herkenbare deel van elke compositie. In klassieke muziek zijn melodieën complex en lenen toonhoogtes van nauw verwante toonarten. In deze zin, zal een compositie geschreven in D-groot noten lenen van andere toonarten. Lenen helpt om variëteit en een element van verrassing aan de compositie toe te voegen. Melodie kan opgesplitst worden in kleinere componenten genaamd motieven. Motieven zijn kleine muzikale ideeën die helpen melodieën te bouwen. Een veelvoorkomend motief is het 4-noot figuur uit Beethovens Vijfde Symfonie.
Timbres is een essentieel component voor componisten en orkestratoren. Het beschrijft de toonkleur van elk individueel instrument. Elk instrument heeft zijn eigen kenmerkende klank en produceert een timbre die kleur en variëteit aan een compositie toevoegt. Componisten zullen gebruikmaken van verschillende klankende instrumenten om nieuwe klankcombinaties te creëren. Timbre treedt het meest op in orkestrale partituuren die koper, houtblazers, strijkers, slagwerk en toetseninstrumenten combineren om de algehele symfonische textuur te creëren.
Vorm is het meest cruciale component van klassieke muziek. Zonder vorm zou muziek zijn richting verliezen en een amorfe en ongedefinieerde massa geluid worden. Vorm helpt om composities te creëren waarin melodieën zich op logische manieren herhalen. Zelfs composities die doorgecomponeerd zijn, waarin geen sectie herhaalt, zullen herhalende motieven bevatten om structuur aan de compositie toe te voegen. Letters duiden specifieke herhaalde secties aan. Bijvoorbeeld, een compositie gelabeld ABA zal twee herhaalde secties aan het begin en einde van het stuk hebben en een nieuwe, gerelateerde sectie in het midden.